سه شنبه 9 بهمن 1386

بین خداوند وامام حسین (ع) رابطه ای عمیق وپیوندی ناگسستنی وجود دارد. آن حضرت 

می فرمودند : هیچ کس از روی روز قیامت ایمن نیست ٬ مگرکسی که دردنیا خدا ترس باشد .

برهمین اساس بودکه وقتی آن حضرت وضو می ساختند برای ادای نماز٬ رنگ چهره شان

دگرگون می شد و بندبند وجودشان به لرزه می افتاد وچون از سبب می پرسیدند ٬

آن حضرت می فرمودند : هر کس در پیشگاه  حاکم مقتدر می ایستد ٬ جا دارد رنگ رخسارش

زرد ومفاصش مرتعش گردد .

دوشنبه 8 بهمن 1386

 

شخصی از امام حسین (ع) پرسید: فاصله میان ایمان ویقین چقدر است ؟

امام فرمودند:چهار انگشت . 

گفت :چگونه ؟  امام فرمودند : ایمان آن است که آن را می شنویم ویقین آن است که آن را

می بینیم ٬ وفاصله بین گوش وچشم چهار انگشت است .

پرسید : میان آسمان و زمین چقدر است؟ فرمودند : یک دعای مستحب .

پرسید : میان مشرق و مغرب چقدر است ؟ فرمودند: به اندازه ی سیر یک روز آفتاب .

پرسید : عزت آدمی در چیست ؟ فرمودند : بی نیازی اش از مردم .

پرسید :زشت ترین چیزها چیست؟ فرمودند :در پیران هرزگی وبیعاری است ٬ درقدرتمندان

درنده خویی٬درشریفان دروغگویی٬درثروتمندان بخل است ودر عالمان حرص .


زیاده روی در ستایش ٬ پرتگاه هلاکت است

ونشست و برخاست با مردم فرومایه شر و نکبت خواهد آورد .

                                                                                                  امام حسین (ع)

 

 

                                                                                        

دوشنبه 8 بهمن 1386

امام زمان (عج) دردعای ناحیه مقدسه فرموده اند :

حسین جان من اگر اشک چشمم تمام شود برایت خون گریه می کنم .

                     

                              ازغروب عاشورا تا صبح انتظار

نیمه شب است ! صبح فردا قیام عاشوراست ٬ کتاب دعایم را دردست میگیرم ٬ ومیخوانم

زیارت ناحیه را ٬ زیارت میکنم حسین را از زبان مهدی٬ وسلام می کنم بر حسین ٬ آن گونه

که مهدی سلام کرد :

سلام بر فرزند زمزم وصفا ٬ سلام برآن آغشته به خون ٬ سلام بر غریب غریبان ٬ سلام بر شهید

شهیدان ٬ سلام کسی که دردناک وغمگین وشیفته وفروتناست .

به جمله ای می رسم که بی طاقتم می کند! یا صاحب الزمان به فریادم برس! ماتم حسین بر

آسمان و زمین سنگیناست ٬ بااندوه شما چه کنم ؟ اشک میریزم وبا شما میخوانم :اگر زمان

فاصله انداخت بین ما٬ ونبودم که یاریت کنم٬ اکنون صبح وشام بر تو مویه میسازم ٬ وبه جای

اشک برای تو خون گریه میکنم ٬ تا ازفرط غصه  جان سپارم .

اشک امانم را میبرد .برزمین می نشینم . آرام که می شوم ٬ می پرسم ٬ یاصاحب الزمان آیا

هنوز فرصت هست ٬زیر لب می گویم : تو را یاری خواهم کرد .

                                                                                                بهروزبیک علی زاده

                                                     اقتباس از:زیارت ناحیه ـزیارت عاشورا ـزیارت آل یاسین 

                                                                                                                          

                                                          

دوشنبه 8 بهمن 1386

 

با باران نمی شد گفت

                             بربرف نمی شد نوشت

                                                          با باران نمی شد گفت

                                                                                       بربرف نمی شد نوشت

هرچه و هرکه شنیداز روزهای پیش از ظهر واقعه

یا باران وار بارید یا برف گون آب شد .

 

امشبی را شه دین در حرمش مهمان است            

                                                                   

                                                      مکن ای صبح طلوع 

 

دوشنبه 1 بهمن 1386
دوشنبه 1 بهمن 1386
دوشنبه 1 بهمن 1386

  

دوشنبه 1 بهمن 1386
مهرورزی به شخصیت امام حسین(ع) چیز عجیبی نیست، چرا که ‌ایشان به قدر کافی دوست داشتنی هستند. آدمی ‌در گریه کردن بر این مصیبت بزرگ نیز هم ناگزیر است از بس که ‌این واقعه جانسوز است. ضمن این که انسان باید فارغ از غم‌های کوچکی که او را در بر گرفته‌اند، با غم قابل و بزرگی دمساز شود تا باعث رونق و روشنی دل و دماغ او شود. همه ‌این‌ها تا آنجا شایسته و پسندیده است که صرفا به خاطر خود محبت خلاصه نشود و گریه برای گریه نباشد. به عبارت دیگر، منجر به ‌این نشود که ما، در عوض پاسداری از پیام حماسه عاشورا، به عزاداری بر حماسه سازان آن بسنده کنیم. جامعه شیعه و ایرانی در تاریخ و به خاطر عوامل گوناگونی از تبلیغ شعارهای عاشورا بازماند. در مقابل به درج و نشر یکسری تحریفات در این حماسه کمر بست که باعث وقفه در عملی شدن شعارهای عاشورا شد. استاد مطهری، عوامل موثر در بروز این تحریفات را، اضافه بر دشمنی و غرض‌ورزی دشمنان، حس اسطوره‌سازی مردم و دوستی دوستان که در همه وقایع جهانی مشترک بوده و هست، یک عامل خصوصی را نیز در پیدایش تحریف در واقعه عاشورا دخیل می‌داند و آن نوعی سوءاستفاده و بد برداشت کردن از سفارش اولیای دین به اقامه عزای حسینی و زنده نگاه داشتن نام و یاد اوست که به تدریج، سبب شد برخی مرثیه‌خوان‌های حرفه‌ای پیدا شوند و کم کم مرثیه‌خوانی هم یک فن و هم وسیله امرار معاش شود. با این توجیه که چون گریاندن برای امام حسین(ع) اجر و ثواب دارد، پس به حکم قاعده، «هدف، وسیله را مباح می‌کند». از هر وسیله‌ای می‌توان در این جهت استفاده کرد. در ادامه ‌این روند است که واردکردن جعل و دروغ در این زمینه در نگاه عده‌ای، مشروع وکم کم رایج می‌شود.

استاد شهید مرتضی مطهری