سه شنبه 18 دی 1386
الهی آن زمانی که برکه ی چشمانم پرازقوهای سپیدنیازاست
به بی نهایتی می اندیشم
که میتوانست بااشاره ای
به استجابت دعای حبیب من عطش نیازرادرمن لبریز کند .
چه بی مضایقه میبخشی ومن چه حسابگرانه به تسبیح تومشغولم .
الهی بصیرتی ده که سجاده ی نیازم را
نه برای هوای نفس
که برای شایستگی تو وحمد و ثنای توبگسترانم
ولحظاتم را متبرک به نامت کنم
مثل تو برای آبروی ریخته ی بندگانت همواره راه بازگشت وتوبه را گشوده است .
تنها آهی ازمن ونگاهی ازتو کفایت می کند
الهی مرا در یاب
